10.8 C
İstanbul
14 Kasım 2026, Cumartesi

Ölümün Ortasında Kalan Bir Kelime: BARIŞ…

Haber Masası
Haber Masası
Aradığımız gerçek, bulduğumuz ve bildiğimiz, güvendiğimiz yegane şey gerçek. Yol TV halkındır ve her dem gerçek!

“O sabah yarım kalan düşü tamamlamak, kaybettiklerimizin ardından hayata ve birbirimize daha sıkı tutunmak bizim sorumluluğumuzdur” ✍️Avrupa Alevi Birlikleri Konfederasyonu Eşit Başkanı Filiz Çağlar Selçuk yazdı

O sabah Ankara Garı’na gidenler ölüme değil, yaşama yürüyordu.

Yüreklerinde bir ülkenin değişebileceğine dair umut, ellerinde barışın sessiz ama kararlı çağrısı vardı. Kimi bir pankart taşıyordu, kimi bir slogan, kimi de kimseye anlatamadığı bir düşü. Hepsinin yolu aynı yerde kesişmişti. Daha adil, daha özgür, daha insanca bir dünya özlemiyle…

Belki akşam evlerine dönecek, sevdiklerine sarılacaklardı. Belki yarın için yeni planlar yapacak, yarım bıraktıkları işlere devam edeceklerdi. Hayat, bütün sıradanlığı ve güzelliğiyle önlerinde uzanıyordu.

Ama o sabah, hayatın tam ortasına ölüm düştü.

Ankara Garı’nda bir patlama meydana geldi. Ses yalnızca o meydanı değil, bir ülkenin vicdanını da sarstı. 103 insan katledildi. Bir anda sustu sesler, yarım kaldı cümleler, yarıda kesildi hayatlar. Bir daha açılmayacak kapılar, dönülmeyecek yollar, beklenip de gelmeyecek insanlar kaldı geride.

O sabah kimi evladını bekliyordu, kimi bir dostun sesini duymayı. Kimi daha yaşayacağı güzel günlerin hayalini kuruyordu. Hiçbiri, barış için çıktığı yolun kendisini sevdiklerinden koparacağını bilmiyordu.

Ankara Garı’nda yalnızca 103 insanı kaybetmedik. Onlarla birlikte söylenememiş sözleri, yaşanamamış günleri, gerçekleşememiş düşleri de kaybettik.

Ve o günden beri bir soru, zamanın içinden geçerek hepimize ulaşıyor;

İnsanlar barış istemek için bir araya geldiğinde neden ölümle karşılaşır?

Yıllar geçiyor. Takvimler değişiyor, mevsimler dönüyor. Şehirler kalabalıklaşıyor, hayat kendi yolunda akıyor. Ama bazı sabahlar vardır, güneş doğsa da karanlığı dağılmaz. Bazı tarihler vardır, takvimden silinmese bile insanın yüreğine kazınır.

10 Ekim, işte öyle bir tarihtir.

Çünkü hafıza, yalnızca geçmişte yaşananları saklamak değildir. Unutulmak istenene karşı direnmek, susturulmak istenen hakikatin sesini taşımaktır. Kaybettiklerimizi anarken onların neden bir araya geldiğini de hatırlamaktır.

Onlar bir sayı değildi.

Her biri bir hayat, bir hikâye, bir dünyaydı. Bir annenin gözünde evlat, bir çocuğun hayatında baba, bir dostun belleğinde unutulmayacak bir sesti. Her birinin yarına dair umutları, yeniden görmek istediği yüzleri, yaşamak istediği günleri vardı.

İnsan bazen kaybettiği birini değil, onunla birlikte yaşayabileceği bütün ihtimalleri de özler. Bir daha kurulamayacak sofraları, tamamlanamayacak konuşmaları, birlikte yaşlanamayacak insanları…

Ölüm, bir hayatı yarıda bırakırken geride kalanların zamanına da dokunur.

Bu yüzden 103 insanı anmak, yalnızca onların yokluğuna ağlamak değildir. Onların yaşamı savunmak için neden yan yana geldiğini anlamak, o gün taşıdıkları umudun bugün hâlâ yaşayıp yaşamadığını kendimize sormaktır.

Çünkü barış, yalnızca silahların susması değildir.

Bir insanın kimliği nedeniyle korkmaması, düşüncesi nedeniyle susturulmaması, inancı nedeniyle dışlanmamasıdır. Bir çocuğun geleceğe kaygıyla değil, umutla bakabilmesi, bir annenin evladını uğurlarken korkuyla beklememesidir. Farklılıkların ayrılık duvarlarına değil, birlikte yaşamanın zenginliğine dönüşmesidir.

Barış, insanın kendisi için istediği hayatı başkası için de istemesidir.

Kendi acısını tanırken başkasının acısına sırt çevirmemek, kendi özgürlüğünü savunurken başkasının özgürlüğünü de korumaktır. Bir insanın yaşam hakkının hiçbir siyasi hesabın, hiçbir çıkarın, hiçbir düşmanlığın gerisine itilemeyeceğini bilmektir.

Belki de 10 Ekim’in bütün acısının içinden bize ulaşan kelime, bu yüzden hâlâ yaşıyor.

Barış.

Kısa bir kelime…

Ama içine bir insanın korkusuzca yaşayabilmesini, bir toplumun birbirini incitmeden bir arada var olabilmesini, çocukların savaşsız ve düşmanlıksız bir geleceğe uyanabilmesini sığdıran kocaman bir umut.

Adalet olmadan barışın kök salamayacağını biliyoruz. Hakikat karanlıkta bırakıldığında acının dinmediğini, sorumluluklar sorgulanmadığında yaraların kapanmadığını da…

Bu nedenle hatırlamak, yalnızca geçmişe dönüp bakmak değildir. Geleceğin aynı acılarla yazılmasına karşı durmaktır. Unutmanın kolaylığına sığınmadan adalet arayışını canlı tutmak ve insan hayatını her şeyin üzerinde görmektir.

103 insanı geri getiremeyiz. Yarım kalan hayatları tamamlayamayız. O sabahın kapattığı kapıları yeniden açamayız.

Ama onların hayalini kurduğu dünyadan vazgeçmek zorunda değiliz.

Birbirimizin hayatına kıymak yerine birbirimizin hayatını koruyabiliriz. Korkunun yerine güveni, düşmanlığın yerine insanlığı, sessizliğin yerine hakikati koyabiliriz. Barışı yalnızca anma günlerinde söylenen bir kelime olmaktan çıkarıp hayatın içinde büyütebiliriz.

Belki de kaybettiklerimize verebileceğimiz en anlamlı cevap budur.

Onları yalnızca nasıl katledildikleriyle değil, nasıl bir dünya istedikleriyle hatırlamak…

Bir gün bu ülkede kimsenin barış istediği için hedef alınmadığı, hiçbir ailenin sevdiklerini bir sabahın karanlığında kaybetmediği, insanların birbirinden korkmadan yaşayabildiği bir ülkeye uyanmak…

O güne kadar 10 Ekim, hafızamızda bir tarih, yüreğimizde 103 ayrı hikâye olarak yaşayacak.

Ve biz, her hatırlayışımızda aynı kelimeyi yeniden söyleyeceğiz.

Bir ağıt gibi değil yalnızca, bir umut gibi…

Bir özlem gibi değil yalnızca, bir sorumluluk gibi…

Barış

Çünkü onlar Ankara Garı’na ölmeye değil, yaşamaya gitmişlerdi. Bir ülkenin değişebileceğine, insanların yan yana durarak başka bir gelecek kurabileceğine inanmışlardı.

Onların hayatlarını geri veremeyiz. Ama umutlarını sahipsiz bırakamayız.

O sabah yarım kalan düşü tamamlamak, kaybettiklerimizin ardından hayata ve birbirimize daha sıkı tutunmak bizim sorumluluğumuzdur.

Onlar yaşamak için bir araya gelmişlerdi. Biz, başka hayatlar yarım kalmasın diye bir arada duracağız.

Çünkü ölümün ortasında kalan o kelimeyi yaşatmak, yaşamdan yana olmayı seçmektir.

Ve o kelimenin adı hâlâ barıştır.

Anılarına saygıyla…
Aşk ile

İLGİNİZİ ÇEKEBİLECEK HABERLER

BİZİ TAKİP EDİN

289,397BeğenenBeğen
2,317TakipçiTakip Et
20,344TakipçiTakip Et
1,237AboneAbone Ol

EN SON HABERLER