Cumartesi Anneleri, gözaltında kaybedilenlerin ve devlet eliyle yok edilenlerin mezar yerlerinin ortaya çıkarılması, adaletin ve insan onurunun yeniden tesis edilmesi amacıyla gerçekleştirdikleri barışçıl buluşmalarının 1107. haftasında bir kez daha bir araya geldi.
HABER MASASI – Mezarların, insanların hatırlandığı, yasın tutulduğu ve hafızanın kuşaktan kuşağa aktarıldığı yerler olduğunu vurgulayan hak savunucuları, bir insanı mezarsız bırakmanın onu toplumsal hafızadan ve tarihten silmeye yönelik bir girişim olduğuna dikkat çekti. Bu hafta, 12 Eylül askeri darbesinin ardından 45 yıldır mezarsız ve mekânsız bırakılarak hafızanın dışına itilmek istenen 24 yaşındaki Veysel Güney’in akıbeti sorgulandı ve hikayesi kamusal alanda yeniden dile getirildi.
Hukukun Ve Savunma Hakkının Yok Sayıldığı Yargılama Süreci
Veysel Güney, 12 Eylül askeri darbesinin ardından, 28 Aralık 1980 tarihinde Gaziantep’teki bir ev baskınında yaralı olarak gözaltına alındı. Tutukluluğu boyunca tek kişilik hücrede tutulan ve ailesi dahil hiç kimseyle görüştürülmeyen Güney, Adana Bölgesi Sıkıyönetim Komutanlığı 2 No’lu Askeri Mahkemesi’nde yargılandı. Avukat talebi reddedilen ve savunma hakkı tamamen yok sayılan Güney’in ilk duruşması 6 Şubat 1981’de yapıldı. Henüz ikinci duruşmada, 17 Şubat 1981 tarihinde, kendisine yöneltilen suçlamaları kanıtlayacak herhangi bir delil olmaksızın idam cezasına mahkûm edildi. Meclis kararı olmadan çıkarılan özel bir kanunla idamının önü açılan Veysel Güney, 10 Haziran 1981 tarihinde Gaziantep E Tipi Cezaevi’nde idam edildi. Başkan Albay Ahmet Arısüt, üyeler Yarbay Ayhan Ulusoy ve Üsteğmen Güney Sert’ten oluşan mahkeme heyeti ile idama götüren iddianameyi hazırlayan Savcı Caner Ersu, bu hukuksuzluğun sorumluları olarak tarihe geçti.
Tutanaklara Geçen Kayıp Beden Ve İtiraf Niteliğindeki Açıklamalar
Veysel Güney idam edildikten sonra üzerinde bulunan kalemi, sigarası ve çakmağı tutanakla babası Ali Güney’e teslim edilirken, 10 Haziran 1981 tarihli ve 266 sayılı resmi tutanakla babasına verilmek üzere Yüzbaşı Burhan Erdem’e teslim edilen bedeni ise kaybedildi. İdamdan 25 yıl sonra, Güney’in ilk ifadesini alan ve infaz sırasında hazır bulunan savcı Mete Göktürk, Adaleti Gördünüz mü? adlı kitabında, Veysel Güney’i suçlayacak deliller bulunmadığını yazarak yargılamanın tarafsız ve adil biçimde yürütüldüğüne dair kuşkularını kamuoyuyla paylaştı. Ailesi ve arkadaşlarının yıllarca süren mücadelesine, milletvekillerinin konuyu defalarca soru önergeleriyle Meclis gündemine taşımasına rağmen Veysel Güney’in mezar yeri gizlenmeye devam etti.
Kuşkularla Dolu Mezar Açma İşlemi Ve Bitmeyen Hasret
Veysel’in izini süren yakınları, 2006 yılında Gaziantep Mezarlıklar Müdürlüğü’nün 9 Haziran 1981 tarihli son kaydında “hüviyeti meçhul” bir kişinin idam edilerek 105341 numaralı mezara gömüldüğü bilgisine ulaştı. Gaziantep 5. Asliye Ceza Mahkemesi’nin kararıyla söz konusu mezar açıldı ve alınan örnekler Ankara Adli Tıp Kurumu’na gönderildi. Yapılan inceleme sonucunda, örneklerle anne Zeynep Güney ve baba Ali Güney arasında biyolojik bağ kurulamadığı yönünde bir rapor hazırlandı ancak bu rapor, numunelerin doğruluğu konusundaki soru işaretleri nedeniyle hem ailede hem de kamuoyunda ciddi kuşkular yarattı. “Ben oğlumun resmini gözüme çizdim, ismini dilime yazdım, mezarını kalbime kazdım” diyen anne Zeynep Güney 2012 yılında, baba Ali Güney ise 2014 yılında evlatlarının mezarına ulaşamadan, aynı hasretle yaşamını yitirdi. Cumartesi Anneleri, kaç yıl geçerse geçsin Veysel Güney ve tüm kayıplar için adalet istemekten, devletin evrensel hukuk normları içinde hareket etmek zorunda olduğunu hatırlatmaktan vazgeçmeyeceklerini ilan etti.
