Taner Boyraz yazdı✍️
Yaylanın rüzgârı, sabahın ilk ışıklarında çimenlerin üzerinde ince ince gezinirken, köyün yaşlıları bir ismi fısıldıyordu: Turan Eser. Onun adı, sadece bir insanı değil, bir nefesi, bir yolu, bir iz bırakışı anlatıyordu.
Çocukluğunda cemevlerinin kapısından çekinerek girer, büyüklerin dizinin dibinde sessizce otururdu. O sessizliğin içinde dinlediği deyişler, gülbenkler ve yol erenlerinin sözleri zihnine kazınırdı. Henüz küçükken öğrendiği en büyük ders şuydu: Bilgi, paylaşılmadıkça eksik kalır.
Gençliğinde, kendi akranları oyun ve eğlenceyle vakit geçirirken o, sazın tellerinden süzülen sesle gönüllere dokunmaya okumaya çalıştı. Kimi zaman bir çocukla göz göze geldi, kimi zaman yaşlı bir dede ile. Çocuğa oyunla öğretti, gence umutla, yaşlıya saygıyla. Herkesin içinde bulunduğu yerden biraz daha yukarı çıkabilmesi için elini uzattı.
Turan Eser’in en büyük gayesi, yola hizmet etmekti. Bir köyün dar odasından bir dernek çatısına, oradan büyük kurumların temsiliyetine kadar uzanan adımlar attı. Ama hiçbir basamak onu değiştirmedi; tam tersine, her adımda daha çok eğildi, daha çok dinledi, daha çok öğretti.
İnsanlar onun adını duyduklarında bir görevli, bir yönetici ya da bir öğretici değil; bir dost, bir rehber, bir can hatırlardı. Çünkü Turan Eser, kendini yücelterek değil, yolun hizmetinde küçülerek büyüyordu.
Ve gün geldi, bu evrenden göçüp gitme vakti yaklaştı. Rüzgâr, bu kez başka türlü esti; toprağın üzerinde, dağların yamacında onun nefesi dolaştı. Herkes aynı şeyi söyledi:
Bu evrenden bir Turan Eser geçti…
Geçti ama ardında izler bıraktı; çocukların gözlerinde umut, gençlerin ellerinde sorumluluk, büyüklerin yüreklerinde isim.
Artık adı bir insandan öte, bir hikâyeydi. Çünkü yolun erleri unutulmaz, sadece yeni canlarda yaşamaya devam eder.
“Ölüm, bedeni alır; ama hizmet edenin adı ölümsüzlüğe karışır. Bu evrenden bir Turan Eser geçti, geçmeye de devam ediyor.”
