Sevgili Erdal’ı patosa kaptırdığı Do parmağından, arşınladığı Dersim köylerinden, uykusuz kaldığı Erzurum gecelerinden, Sivas Kürt Alevi’lerinin yaşamış olduğu Koçgiri Katliamı’nı anlatan Arıx ağıdına tekrar ruh vermesinden tanıyoruz. İncinen ruhumuzu saracağına emin olabilirsiniz. Kusura örtmek ise; tüm erdemli Alevi’lerin şaşmaz ilkesi olmalıdır.
Haşim Arslan yazdı✍️
Ağuiçen ocağının yol erenlerinin bir mihmandar kervanı, Adıyaman’ın Çelikhan(Güneydoğu Torosları’nın tepesindedir) ilçesine vardığında durur ve konaklar. Sonraları yerleşir ve oralı olurlar. Oralı olunan yer bizim oradır. Bizimdir, bizdendir, tıpkı onlar gibi… İlçenin Zerban kasabasından, bölgede bulunan Kızılbaş Kawi aşiretine yol rehberliğine hazırlananlar içerisinde bir cevher vardır ki; bölgenin insanı sadece Kirmancî bildiği için Zazaca olarak hatmettiği öğretisini anlatabilmek Kirmancî öğrenir. Girdiği her eve bir önceki evde kendisine verilmiş gömleği bırakır, yeni evde de gömlek/kazak ne verildiyse onu giyer ve böylece taliplerini bir bir gezermiş. Dünya malını elinin tersiyle itmiş ve evi olarak taliplerinin yuvasını kendi yuvası sayan bu yol eri zamanla çok sevilir. Halktan olur, halk olur. Don değiştirme vakti gelip hakka yürüdüğünde ise; köylüler onu bağrına basar, ocağa teslim etmez ve gökleri ile başları arasında bir yere sırlarlar(bölgenin en yüksek tepesine).
Her bahar yeli estiğinde Apê Aziz’in badem ağaçlı türbesinden bir esinti yükselir Hînot köylerine. Bir güven okşaması, huzur fısıltısı…
Bu yaşanmışlığın devamı var elbette. Ama burada vurgulamak istediğim mesele, cemimize gelen bizim dilimizle konuşursa, kalbimize dokunur, yolumuz olur, yoldaşımız olur, rayberimiz(rehber) olur.
Sevgili Erdal, ruhuyla, emeğiyle ve duygusuyla bu yola hizmet eden bir yol emektarıdır. O bir sanatçı olmakla yetinmedi ve Türkçe, Kürtçe ve Zazaca konuşulan, hizmet yürütülen, deyiş okunan, mersiye seslendirilen köylere mihman oldu. Sözlü kitabımız, kutsalımız olan bağlamayı çocuk parmaklarla buluşturdu ve yeniden can verdi. Bu ve buna benzer tonlarca emeğiyle; o sadece bir sanatçı değil, bir yol emektarıdır demek abartı olmayacaktır.
Son “mesajında” bir noksanlık elbette ki vardır. Yazıya sığdıramayacağı sadece notaları değil, düşünceleridir de. Dili sürçen bir yol eri(ana/dede), yanlış notaya dokunan bir zakirin parmağını nasıl mazur görüyorsak, ona da bu hassasiyetle yaklaşalım. Sevgili Erdal’ı patosa kaptırdığı Do parmağından, arşınladığı Dersim köylerinden, uykusuz kaldığı Erzurum gecelerinden, Sivas Kürt Alevi’lerinin yaşamış olduğu Koçgiri Katliamı’nı anlatan Arıx ağıdına tekrar ruh vermesinden tanıyoruz. İncinen ruhumuzu saracağına emin olabilirsiniz. Kusura örtmek ise; tüm erdemli Alevi’lerin şaşmaz ilkesi olmalıdır.
Bu vesileyle; Azerice, Ermenice, Arapça, Farsça, Bulgarca ve Arnavutça inançlarını yaşatan tüm Alevi/Bektaşi/Kızılbaş’lara bir selam gönderiyor ve yazıya Kürtçe bir deyişin dizeleriyle son veriyorum.
Demmê demmê demmê
Çi xweş e demmê
Werin hev ra bigirin
He mesk û sem ê
(Dem dem dem
Ne güzeldir dem
Gelin birlikte tutalım
Meşk ile semayı)