“Ben bir kavga adamıyım. Sinemam da bir kavganın, halkımın kurtuluş kavgasının sinemasıdır” diyen yönetmen ve senarist Yılmaz Güney’in ölümünün üzerinden 41 yıl geçti.
Toplumsal Gerçekliğin Sinemacısı
(Haber Masası) – Sinemanın “Çirkin Kralı” olarak bilinen Yılmaz Güney, hem oyunculuğu hem de yönetmenliğiyle Türkiye sinemasına devrimci bir perspektif kazandırdı. 1937 yılında Adana’da Kürt bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Güney, üniversite eğitimi için gittiği İstanbul’da sinemaya adım attı.
1959 yılında Atıf Yılmaz’ın yönettiği “Bu Vatanın Çocukları” ve “Alageyik” filmlerinde hem senaryo yazarı hem de oyuncu olarak yer alan Güney, aynı zamanda edebiyatla da ilgilendi. “Yeni Ufuklar” ve “On Üç” dergilerinde yazdığı öyküler, “komünizm propagandası” gerekçesiyle yargılanmasına ve 1 yıl 6 ay cezaevinde kalmasına neden oldu.
Cezaevi Yılları Ve Sürgün
1971’de THKPC lideri Mahir Çayan ve arkadaşlarını evinde sakladığı gerekçesiyle 2 yıl hapis cezasına çarptırılan Güney, bu dönemde sürgün edildi. Cezaevinden çıktıktan sonra sinema anlayışını değiştiren Güney, toplumsal gerçekliği devrimci bir bakış açısıyla işledi.
1974’te “Arkadaş” filmini çeken Güney, 1976’da “Endişe” filminin çekimleri sırasında bir yargıcı öldürmek suçlamasıyla yargılandı ve 19 yıl hapis cezası aldı. 1981’de izinli çıktığı cezaevinden firar ederek Fransa’ya geçti.
Uluslararası Başarılar
Yılmaz Güney, 114 filmde oyuncu, 26 filmde yönetmen, 15 filmde yapımcı ve 64 filmde senarist olarak yer aldı. “Sürü” ve “Duvar” gibi filmleriyle adını duyuran Güney, “Yol” filmiyle Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye kazanarak sinema tarihine geçti.
Toplamda 12 yılını cezaevinde geçiren Güney, 9 Eylül 1984’te sürgünde bulunduğu Paris’te mide kanseri nedeniyle yaşamını yitirdi.
Son Sözleri Kürt Halkına Adandı
Ölümünden birkaç ay önce Paris Kürt Enstitüsü’nün düzenlediği Newroz kutlamasında konuşan Güney, mücadele kararlılığını şu sözlerle dile getirdi:
“Bugüne kadar bu amaçlar uğruna çok kurban verildi. Daha da verilecek. Biliyoruz ki, kurbansız zafer mümkün değildir. Kan ve ateşi göze almak zorundayız. Soruyoruz: böylesi bir azim ve inatla, böylesi bir inançla dolu bir yüreği susturmak mümkün mü? Böylesi kararlı ve fedakâr bir halkı yıldırmak ve baş eğdirmek mümkün mü? Asla! Acı, baskı, yoksulluk, kan ve gözyaşı Kürt halkının kaderi değildir. Biz bu kaderi tanımıyoruz.”